Soms krijg je een vraag waar je niet direct “ja” of “nee” op kunt zeggen. Omdat het niet zwart-wit is. Omdat het schuurt.

Vorige week kreeg ik een bericht van een collega-ondernemer. Zijn partner was afwezig en hij vroeg of ik die dag kon invallen bij een gesloten inrichting voor jongeren.

Eerlijk? Ik heb daar gemengde gevoelens bij. Een gesloten setting blijft voor mij schuren Laat ik vooropstellen: er werken bevlogen professionals in deze organisaties. Mensen met hart voor de jongeren. Mensen die dagelijks hun best doen binnen complexe omstandigheden.

En toch. Het idee van een gesloten setting botst bij mij. Kinderen die – vaak door omstandigheden – op een plek zitten die voor mij soms voelt als een gevangenis.
Ik weet dat het soms noodzakelijk is. Ik weet dat veiligheid voorop staat. Maar het blijft wringen.

Er zijn plekken waar ik liever niet werk..

Ik zei ja omdat ik mijn collega wilde helpen. Maar vooral omdat ik weet wat bokstherapie kan betekenen. Juist op plekken waar woorden vaak tekortschieten. Juist bij jongeren die al zo vaak zijn beoordeeld, gecorrigeerd of veroordeeld.

Waarom ik toch “ja” zei

Die dag werkte ik met een jongen die me altijd zal bijblijven. Een jongen die het zó graag anders wilde doen. Super bewust, reflectief en intelligent. Maar ook zichtbaar vastgezet door zijn verleden.

En daar – tussen de stoten en de gesprekken door – gebeurde iets wat ik keer op keer zie, maar wat me iedere keer opnieuw raakt:
• Achter gedrag zit een verhaal.
• Achter weerstand zit pijn.
• Achter boosheid zit vaak een enorme lading verdriet.

Wat aan de buitenkant “probleemgedrag” lijkt, is vaak een beschermingsmechanisme. Een overlevingsstrategie. Een manier om niet opnieuw geraakt te worden.

De jongen die me bijbleef

In de ring kun je je niet verstoppen achter woorden doordat je lichaam altijd de waarheid vertelt.
Je ziet wanneer iemand bevriest, vecht, controleert of eigenlijk alleen maar bang is.

Door te bewegen ontstaat er ruimte en inzicht. En door de veiligheid in het moment kan iemand even oefenen met een andere reactie.
Niet door te zeggen: “je moet veranderen” maar door te ervaren: “het kan anders.”

Wat boksen zichtbaar maakt

Deze jongen veranderde, zonder dat hij het wist, ook mijn kijk op het systeem.
Ik zag niet alleen “een jongere in een gesloten setting”. Ik zag een jongen met potentie, zelfreflectie en het verlangen om het anders te doen.

Soms maken cliënten indruk op ons en laten ze je opnieuw beseffen waarom je dit werk doet.

Als jij dit ooit leest:
Dankjewel, topper! Je liet me opnieuw zien dat achter elke muur een verhaal zit. En dat zelfs binnen gesloten deuren beweging mogelijk is.

Alles veranderde